رازهای ام را می دانی ولی بروی خودت نمیآوری "دمت گرم" یا ستارخان!

یک/

بوی تند فلفل

                   اشک درچشمانم

                                           زبان سوخته

                                جزای بچه بدبود

                                               که با خنده و شادی

                                                           به بانویی پیر گفته بود: من هم عاشقتونم!

دو/

شکستند مدادهایم را با دستهایشان

چون من شعررا ؛ طرح می زدم

و به لب های تو که می رسید

حتی درسن دانشگاه

آنقدر بچه بودم

که ممنوع را تشخیص نمی دادم!

سه/

چراغ رو به حیاط را روشن کن

تا درتاریکی باغچه

                    روح مرا ببینی که ایستاده ام

                   تا تو از هیچ سیاهی ای نهراسی!

چراغ رو به حیاط را روشن کن

و به روح ایمان بیاور

                           که باز می گردد

                         تا با هرچه قدرت است نگذارد تو؛ باز گریه کنی !

چراغ رو به حیاط را روشن کن

روحم مثل جسمم خسته و خمیده نیست

مثل سالها قبل جوانتر وآرام بخواب

دیگر شب ها صدای من بیدارت نمی کند

                                                 و آرامشم بیشتر

                                                                     به رامش ات کمک می کند

چراغ رو به حیاط را روشن کن !

چهار/

گریه ات را خنده می پنداشتم از چشم شوخ

شوخی اما حالیت نیست ؛ گریه می کنی !!!

پنج/

تو که رمز قلب مرا می دانی

بازش کن!

نه درد

نه غم

نه غصه

هرچه شادی هست با خودت ببر

و آنقدر خالی ام کن

تاقلبم پر شود از عشق تو

عشق معنی جدیدی ست که به قلبم می دهم!

شش/

مزار شش گوشه ات را یا حسین(ع) به نور خودت

قسمت می دهم که نگاهی به من بیندازی (اربعین)

.............................................................

ارادتمند

۰۳/۰۵/۲۵

سیده لیلا مددی